همکار شما در واردات و خرید کالا از چين 

همکار شما در واردات و خرید کالا از چين 

فهرست سایت

قومیت و دین و مذهب و رسوم کشور چین

قومیت

قومیت دین و مذهب و رسوم کشور چینهان‌ها قوم غالب کشور هستند که بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰ حدود ۹۱٫۵ درصد جمعیت چین را تشکیل می‌دهد. هان‌ها در تمام استان‌های چین به جز ایالت‌های غربی  تبت و سین‌کیانگ اکثریت دارند. ژوانگ با ۱٫۳ درصد،  منچو با ۰٫۸۶٪، اویغور با ۰٫۸۶٪ که بیشتر در سین‌کیانگ زندگی می‌کنند، هویی‌ها که هان‌های مسلمان هستند با ۰٫۷۹٪، میاو با ۰٫۷۲٪، یی با ۶۵٪، توجیا با ۰٫۶۲٪، مغول با ۰٫۴۷٪ و تبتی با ۰٫۴۴٪ پرجمعیت‌ترین اقلیت‌های قومی پرجمعیت‌ترین کشور دنیا هستند.دینچین در طول تاریخ تحت تأثیر مذاهب و مکاتب فکری مختلفی بوده‌است. به‌طور تاریخی سه مکتب اصلی این کشور کنفوسیوس‌گرایی، بودایی، و تائویی بوده‌اند که هر یک تأثیر به‌سزایی در شکل‌گیری فرهنگ چینی گذاشته‌اند. در سنت‌های مذهبی و بومی عناصری از هر سه آن‌ها دیده می‌شود. تحقیقی که در سال ۲۰۰۸ در روستاهای ۶ استان مختلف انجام شد به این نتیجه رسید که بیش از دوسوم کل افرادی که خود را مذهبی می‌دانستند یعنی ۳۱ درصد کل افراد، نمی‌توانستند مشخص کنند که پیرو چه مذهبی هستند آن‌ها معتقد بودند که نیروهای فراطبیعی بر سرنوشت انسان تسلط داشته یا بسیار تأثیرگذارند و باور داشتند که سرنوشت آن‌ها با پیشکش قربانی به خدایان یا ارواح نیاکان قابل تغییر است. این نوع باورها و سنت‌ها ریشه عمیقی در فرهنگ سنتی چینی و عرف جوامع محلی داشتندتحقیقات مختلف در مورد اینکه چه میزان از چینی‌ها مذهبی هستند، نتایج متفاوتی داشته‌است. یک تحقیق در سال ۲۰۰۷ به این نتیجه رسیده که تنها ۳۱ درصد چینی‌های بالای ۱۶ سال به مذهب اعتقاد دارند اما تحقیق دیگری در سال ۲۰۰۶ میزان بی‌دینی در چینی‌ها را ۴۶ درصد برآورد کرده‌استنظرسنجی دیگری از گروه تحقیقاتی هوریزون در سال ۲۰۰۷ نشان داد که ۱۱ تا ۱۶ درصد چینی‌ها خود را بودایی، ۳ تا ۴ درصد مسیحی و یک درصد مسلمان معرفی می‌کنند.زبانزبان رسمی چین گویش استاندارد زبان ماندارین است. حدود ۷۰ درصد مردم چین به گویش‌های مختلف زبان ماندارین صحبت می‌کنند. گویش استاندارد این زبان که برگرفته از گویش پکنی است زبان ارتباطی گروه‌های مختلف زبانی در سراسر چین است. ۲۲۹ زبان زنده دیگر نیز در چین تکلم می‌شود که اغلب آن‌ها به گروه زبان‌های چینی از خانواده چینی-تبتی تعلق دارند. زبان‌های وو (شامل شانگهایی)، یوئه (شامل کانتونی و تایشانی)، مین (شامل هوکین)، شیانگ و هاکا از جمله مهم‌ترین زبان‌های این گروه هستند.زبان‌های شاخه تبتی - برمه‌ای مثل شیانگ، ناسی و یی نیز در نقاط مختلف تبت و دشت‌های یون‌نان-گویجو صحبت می‌شوند. سایر اقلیت‌های زبانی جنوب غرب چین هم جوانگ، تایلندی، دونگ و سویی از خانواده تایلندی-کادای، میائو و یائو از خانواده همونگ-مین، و وا از خانواده آستروآسیایی هستند. در شمال شرق و شمال غرب چین هم گروه‌های قومی اقلیتی زندگی می‌کنند که به زبان‌های آلتایی همچون منچو و مغولی و چندین زبان از گروه ترکی‌تبار مثل  اویغوری،  قزاقی، قرقیزی و  سالار سخن می‌گویند. زبان کره‌ای نیز زبان مادری گروهی از اهالی مرز چین و کره شمالی است.  سریکلی زبان تاجیک‌های غرب سین‌کیانگ است که به گروه زبان‌های ایرانی شرقی از خانواده هندواروپایی تعلق دارد. بومیان تایوانی نیز که اقلیت کوچکی در خاک اصلی چین هستند به زبان‌های خانواده آسترونزی سخن می‌گویندحروف چینی هزاران سال است که برای نوشتن زبان‌های چینی استفاده می‌شود. این نویسه‌ها به گویش‌وران زبان‌ها و گویش‌های مختلف که برای هم قابل فهم نیستند، اجازه می‌دهند که از طریق نوشتار منظور هم را متوجه شوند. در سال ۱۹۵۶ دولت چین حروف چینی ساده‌شده را معرفی کرد که امروزه چینی سنتی را منسوخ کرده‌است. الفبای استانداردی هم برای لاتین‌نویسی زبان چینی تهیه شده که به پین‌یین معروف است. زبان تبتی از الفبایی بهره می‌گیرد که از متن‌های هندی اقتباس شده و زبان اویغوری بیشتر با الفبای فارسی-عربی نگاشته می‌شود. خط مغولی و خط منچو نیز از الفبای باستانی اویغور اقتباس شده‌اند. زبان جوانگ نیز امروزه از الفبای لاتین برای نگارش بهره می‌بردتنوع زیستیچین میزبان بیشتر از ۳۴٬۶۸۷ گونهٔ جانوری و گیاه آوندی است که این کشور را پس از برزیل و کلمبیا در ردهٔ سوم تنوع زیستی دنیا قرار می‌دهد. دست‌کم ۵۵۱ گونه پستاندار (رتبه سوم دنیا)، ۱۲۲۱ گونه پرنده (رتبه هشتم دنیا)، ۴۲۴ گونه خزنده (هفتم) و ۳۳۳ گونه دوزیست (هفتم) در این کشور بودوباش دارند و چین در هر چهار زمینه رتبه نخست دنیا را در بین کشورهای غیر استوایی دارد اما این حیات وحش متنوع زیر فشار شدید از سوی بزرگترین جمعیت انسان‌های دنیاست. دست‌کم ۸۴۰ گونه جانوری در معرض تهدید، آسیب‌پذیر یا در خطر انقراض محلی در چین طبقه‌بندی شده‌اند که دلیل اصلی آن هم فعالیت‌های انسانی از جمله تخریب زیستگاه، آلودگی و شکار به منظور خوراک، پوست یا استفاده در طب سنتی استگونه‌های در معرض خطر مورد حفاظت قانونی قرار دارند و ۲۳۴۹ منطقه حفاظت شده در کشور تعیین شده که ۱۵ درصد کل سرزمین چین را شامل می‌شوند. چین بیش از ۳۲ هزار گونه گیاه آوندی دارد و میزبان انواع مختلفی از جنگل‌هاست. شمال کشور رویشگاه جنگل‌های درختان مخروطی بومی مناطق سردسیر و زیستگاه جانورانی چون گوزن شمالی و خرس سیاه آسیایی و بیش از ۱۲۰ گونه پرنده است. درختان بامبو نیز در همین جنگل‌ها می‌رویند و در مناطق مرتفعتر درختان سرو کوهی و سرخ‌دار پوشش گیاهی غالب را تشکیل می‌دهند. جنگل‌های زیرگرمسیری در بخش‌های مرکزی و جنوبی چین دیده می‌شوند. جنگل‌های گرمسیری فقط محدود به ایالت یون‌نان و جزیره هاینان هستند اما یک‌چهارم کل گونه‌های گیاهی و جانوری چین را در خود جای داده‌اند. بیش از ۱۰ هزار گونه قارچ نیز در این کشور شناسایی شده‌است

اطلاعات شهر گوانگجو 

شهر گوانگجو 

 گوانگ‌ژو یا گوانگجو یا گوانجو، شهری است در جنوب کشور چین. نام رسمی آن در هنگام حکومت جمهوری چین «کانتون» بود. گوانگ‌ژو مرکز استان گوانگ‌دونگ است و ۱۱٬۰۷۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد

، سومین شهر بزرگ چین بعد از پکن و شانگهای، و قطب تجارت در چین است. این شهر سرسبز در جنوب چین واقع شده و پر است از مراکز خرید ارزان گوانجو پایگاه آسیایی بازرگانانی از همه جای دنیاست؛ از معاملات عظیم تجاری گرفته تا خرید و فروش های کوچک داخل بازار، هر گونه داد و ستد مالی در این شهر اتفاق مي افتد

نزدیک به دو هزار سال پیش، گوانگجو محل فرماندهی پادشاهی به نام گوانگ بود و نامش نیز به معنی شهر گوانگ است؛ اما امروز باید آن را مرکز فرماندهی بازار نامید. در واقع هر چیزی که به دست بشر قابل تولید کردن باشد، در این شهر با قیمت. مناسب پیدا می شود. همین باعث شده گوانگجو تمام سال مملو از مهمان هایی باشد که برای تجارت به این جا می آیند. بیشتر توریست هایی که به قصد دیدن تاریخ و فرهنگ غنی گوانگجو و تفریح سفر می.کنند، ماه های اکتبر و نوامبر را ترجیح می دهند؛ چرا که آب و هوای همیشه گرم و شرجی این شهر در تابستان و یا باران های فراوان پاییز خیلی مناسب خوش گذرانی در هوای آزاد نیست با وجود گرم بودن هوا، بهار هم به خاطر فستیوال های زیادی که در شهر برپاست فصل شلوغی برای گوانگجو است


فرودگاه بزرگ گوانگجو حدوداً سی کیلومتر با مرکز شهر فاصله دارد؛ اگر بار سفرتان زیاد نیست راحت ترین و سریع ترین راه رسیدن به شهر، سوارشدن بر خط سه متروی گوانجو است. با وجود تغییر خط، کل زمانی که طول می کشد تا به مرکز شهر برسید حداکثر ٤٠ دقیقه است. فقط فراموش نکنید مترو از ساعت شش صبح تا یازده شب فعال است و اگر خارج از این ساعت ها به شهر برسید، باید از گزینه های دیگری مثل اتوبوس و تاکسی برای رفت و آمد استفاده کنید


برای گشت و گذار در شهر هم نباید نگران چیزی باشید؛ با این که ترافیک سنگینی مخصوصاً در قسمت های تجاری شهر برقرار است، ولی سیستم حمل و نقل عمومی گوانگجو یکی از پیشرفته ترین ها در تمام دنیاست؛ که البته بار اصلی حمل و نقل شهری را مترو و اتوبوس های  بی آرتی به دوش می کشند. پیشنهاد می کنیم اگر برای مدت زمان مشخصی در گوانگجو اقامت خواهید داشت، از کارت.های اعتباری سیستم حمل و نقل تهیه کنید. این کارت های رنگی علاوه بر این که مقرون به صرفه ترند، بلکه برای مواردی مثل دیدنی های خاص، تلفن های عمومی و دستگاه های خودکار فروش تنقلات هم قابل استفاده هستند. این کارت ها را می توانید از ایستگاه های مترو، اتوبوس و یا باجه های فروش روزنامه هم تهیه کنید

در طول سفرتان به گوانگجو احتمالاً چینی های زیادی را خواهید دید که از دوچرخه یا موتورسیکلت برای رفت و آمد استفاده می کنند؛ این. وسایل، خیلی موردعلاقه توریست ها نیست، ولی مردم سخت کوش گوانگجو خیلی بهشان عادت دارند. اگر هنگام برنامه ریزی سفرتان به جای هتل و هدف سفر دقت کرده باشید، احتمالاً می توانید محل اقامت خود را طوری تنظیم کنید که زیاد احتیاجی به استفاده از وسایل نقلیه نداشته باشید. به عنوان مثال تیانهی مرکز مدرن و جدید گوانگجو است و آسمان خراش ها و تعداد زیادی مرکز خرید بزرگ همین جا قرار گرفته اند و از ایستگاه های اتوبوس و متروی این حوالی می توان به راحتی به همه جای شهر رفت به همین دلیل هتل های این منطقه طرفدارهای بیشتری بین توریست ها دارد. ولی اگر برای کار به گوانگجو سفر کرده اید، پیشنهاد می کنیم هتل های محله ی هاییجو را رزرو کنید


مثل هر جای دیگری در سرزمین چین، گوانگجو هم معبدهای بزرگی دارد. معبد بودایی گوانجو که از قرن هفتم عبادت گاهی برای بودیست هاست، با این که بارها خراب شده و آتش گرفته ولی هنوز هم طرفداران زیادی دارد. اگر دیدن آیین و مراسم مذهبی برای شما جالب است، معبد لیورونگ را نیز از دست ندهید

برای دیدن فرهنگ و هنر گوانگجو، موزه هنر شهر جایی است که باید حتماً سری به آن بزنید؛ این موزه بیش از ده هزار اثر هنری و نقاشی سنتی چینی دارد. مانند اکثر موزه ها، عکس برداری در بیشتر گالری های موزه ممنوع است، ولی اگر می خواهید در فضاهای سنتی چینی، تصویری به یادگار داشته باشید، سری به خیابان ايدلو بزنید. ساختمان های قدیمی این محله ها که با وجود توسعه و مدرن سازی فضاهای شهری گوانگجو هم.چنان ظاهر سنتی خود را حفظ کرده، بعدازظهرها پاتوق توریست ها است      

شاید تا دیروز پیداکردن غذای حلال یا مناسب با ذائقه.ی ایرانی در گوانگجو کار سختی بود، ولی امروز رستوران ها و سوپرمارکت های زیادی را در شهر می.بینید که بالای درشان تابلوی حلال نصب کرده اند. گوانگجو دروازه تجارت خارجی است و همین باعث شده غذاهایی از ملل مختلف در آن پیدا شود و تقریباً تمام برندهای زنجیره ای غذا در گوانگجو هم شعبه دارند

یکی از بزرگ ترین فوایدی که این همه رطوبت هوای این شهر داشته، به وجود آمدن زمین های سرسبز و جنگل های انبوه تو در توست. بعید می.دانم پشیمان نشوید اگر تا گوانگجو سفر کنید و یکی از متنوع ترین جنگل.های دنیا را نبینید. باغ Yuntai با گونه های مختلف گیاهی که در آن خواهید دید، یکی از سبزترین مناطق زمین است که هر سال در آن نمایشگاه.های بین المللی فصلی هم برگزار می شود

مهم نیست چند شب در گوانگجو بمانید، ولی یادتان باشد یکی از بهترین خاطرات زندگی تان را می توانید با تور کشتی رودخانه مروارید در گوانگجو بسازید؛ یک شام استثنایی همراه با موسیقی زنده و انعکاس نورهای رنگارنگ

گوانگجو برای عاشقان خرید شهر پر رونقی است. مراکز خرید متعدد، بازارچه های محلی و فصلی، حراج های زیاد و بازارهایی که انگار هیچ وقت جنس تکراری در آنها پیدا نخواهید کرد، گوانگجو را از این نظر خیلی محبوب کرده مراکز خرید در همان تیانهی دور هم جمع شده اند، ولی برای سر زدن به همه شان باید روزها در گوانگجو اقامت کنید. از سوغاتی ها و مجسمه های چینی گرفته تا لباس و وسایل الکترونیکی، همه چیزی در این بازارها پیدا می.شود و قیمت مناسب آن ها شما را با جیب خالی و چمدان سنگین به خانه می فرستد



شهر در يک نگاه

نام شهر گوانگجو

موقعیت شهر مرکز استان گوانگ.دونگ  

موقعیت جغرافیایی جنوب چین  

جمعیت ٧٫٨٤١٫٦٩٥ نفر  

دین بودایی  

مساحت ٧٫٤٣٤٫٤٠ کیلومتر مربع  

فاصله از ایران ٥٫٦٠٣ کیلومتر


  

تاریخچه


اولین شهر شناخته شده منطقه گوانگجو، پانیو نام دارد که کانتونیها آن را پونیو می خوانند. کانتون ایالتی است که گوانگجو در آن قرار دارد. پون.یو یا چنان چه مصطلح است پانیو را، در سال ٢١٤ قبل از میلاد مسیح ساختند. این شهر هشت سال ِ بعد هم به پایتخت پادشاهی نانیوئه تبدیل شد و بعد قلمروی این پادشاهی تا جایی گسترش یافت که ویتنام امروزی را هم شامل می شد. در سال ١١١ قبل از میلاد پادشاهی نانیوئه تبدیل شد به یکی از ضمایم سلسله امپراتوری ِ قدرتمند ِ هان، در همین سال پانیو، تبدیل به مرکز استان ِ کانتون شد و تا به امروز هم همین عنوان را حفظ کرده البته نه با نام پانیو، بلکه با نام گوانگجو در ٢٢٦ میلادی پانیو تبدیل به مقر ریاست استاندار که فردی به اسمگوانگ بود شد. اسم ِ گوانگجو در واقع از این جا می آید. محلی ها کم کم شهرستان خود را به همین نام – یعنی گوانگجو – صدا زدند.اما باید بدانید که پانیو از بین نرفت پانیو تا پایان سلسله چینگ نامی بود که به دور و اطراف گوانگجو اطلاق می.شد. در حال حاضر، پانیو منطقه ای از گوانگجو محسوب می شود و توسط رود ِ مروارید از این شهر جدا شده گوانگجو در طول همه این سال ها مورد تعرض و تجاوز دزدان دریایی از سرزمین های غربی و خاورمیانه هم قرار می گرفت، همچنین مورخ عرب، ابوزید سیرافی این گونه نوشته که در ٨٧٨ پس از میلاد پیروان رهبر شورشی هوانگ چا شهر را محاصره و تعداد زیادی تجار خارجی مقیم شهر را قتل عام کردند. به نظر می آید گوانگجو خیلی امن نبوده و بهشتی برای دزدان و فراریان از دست قانون به شمار می رفته است یکی از معابد معروف گوانگجو، باژوانگ یان نام دارد، در طول حکمرانی ِشمالی ها بر گوانگجو، سوشی  نام شاعر است و نه آن غذای ژاپنی  از این معبد بازدید می کند، اثر معروفش لیورونگرا تحت تاثیر درخت.های انجیری که در این معبد دیده بود نوشته  لیورونگ یعنی شش درخت انجیر ِ معبد در سال ١٥١٤ میلادی، اولین گروه اروپایی از راه دریا به گوانگجو می رسند که پرتغالی هستند و سه سال بعد هم انحصار در تجارت خارجی ایجاد می کنند. البته پرتغالی ها درنهایت از شهرک هایشان در گوانگجو اخراج شدند، اما در عوض در ١٥٥٧ اجازه استفاده از ماکائو را به عنوان یک پایگاه تجاری اخذ کردند، این انحصار در تجارت با دنیای خارج تا قرن هفدهم و ورود هلندی ها به چین، در دست پرتغالی ها ماند. می گویند اسمِ کانتون، که ایالتی است که گوانگجو در آن قرار دارد برگرفته از واژه  کنتئو است که پرتغالی ها به شهرک هایشان در گوانگجو اطلاق می کردند. در اواسط قرن ١٨ گوانگجو تا جایی توسعه یافت که سیزده کارخانه را در درون خود داشت و تبدیل به بزرگترین بندر و قطب تجارت شده بود و این امتیاز را هم تا سال ١٨٣٩ که جنگ تریاک شروع شد حفظ کرد. در ١٨٤٢ دیگر بندرهای چین بازگشایی شدند و دیگر اوضاع در تجارت دیگربه منوالِ قدیم نبود، اما  گوانگجو عظیم باقی ماند، تا آن جا که از آن به عنوان یکی از سه شهر درجه یک در دنیا نام می بردند. در ١٨٩٤ شهر دچار طاعون شد و ٦٠٠٠٠ نفر در عرض چند هفته بر اثر این بیماری کشته شدند. در ١٩١٨ شورای شهر گوانگجو تاسیس شد و   گوانگجو نام رسمی ِ شهر اعلام شد و قرار شد تا پانیو هم نام شهرستانی در جنوب گوانگجو باشد. از ١٩٣٨ تا ١٩٤٥ گوانگجو تحت اشغال ژاپنی ها بود و ارتش ژاپن بر روی زندانی هایشان، آزمایش های باکتری شناسی ترتیب داد. در آوریل ١٩٤٩ پایتخت چین، نانجینگ، سقوط کرد و دولت ملی، گوانگجو را به عنوان پایتخت انتخاب کرد. در اکتبر ١٩٤٩ نیروهای کمونیست وارد شهر شدند، برای همین ملی گرایان پل هایژو را بر روی رود مروارید، برای کور کردن راه و قطع کردن دسترسی کمونیست ها منفجر کردند، در همین اثنا، رییس.جمهور چین به نیویورک فرار کرد. در آخر قدرت به دست کمونیست ها افتاد، آن ها خانه هایی را برای مردم فقیر، در بستر رود مروارید ساختند و به خیلی ها هم قایق هدیه دادند. اصلاحات اقتصادیِ رییس جمهور دنگ شیا پنگ که در اواخر دهه هفتاد میلادی به قدرت رسیده بود، به دلیل نزدیکی به هنگ کنگ و هم جواری با رود مروارید خیلی زود به بازده مالی و رشد سریع اقتصادی منجر شد. این رشد به این دلیل اتفاق افتاد که هزینه های کار در هنگ کنگ بالا رفت، برای همین سرمایه گزاران و تولید کنندگان در گوانگجوی کنونی هم کارخانه هایی را تاسیس کردند و خیلی از کشاورزان از حومه  شهر برای کار در کارخانه به گوانگجو جذب شدند. در دهه نود اصلاحات مالیاتی و ارتباط برقرار کردن با چینی های مقیم خارج و جذب سرمایه ها به رشد هرچه بیشتر گوانگجو کمک کرد و در سال ٢٠٠٠ هوادو و پانیو نیز جزیی از گوانگجو شدند 



خدمات پزشکی


مرکز خدمات پزشکی بین المللی کان-ام 

پزشکان این مرکز، با زبان انگلیسی آشنا هستند. برای رفتن به این مرکز، باید وقت قبلی داشته باشید.آدرس: هوان شی دونگ لو ٣٦٨، هتل گاردن، برج گاردن، طبقه ی پنجم.شماره تماس: ٨٣٨٧٩٠٥٧  


بیمارستان مردم شماره یک گوانگجو

کلینیک پزشکی ویژه مراجعین خارجی، در طبقه اول قرار دارد 

آدرس: پانفو لو ١   


بیمارستان گوانگجو

درمان با داروهای سنتی چینی در این مرکز، با گیاهان و داروهای سنتی چینی، بیماران را درمان می کنند.آدرس: ژوجی لو ١٦شماره تماس: ٨١٨٨٦٥٠٤  

شماره تلفن.های اضطراری  

پليس: ١١٠    آتش نشاني: ١١٩     اورژانس: ١٢٠   



بهترين وقت سفر


گوانگجو در جنوب چین و شمال رود مروارید قرار گرفته و آب و هوای معتدل گرمسیری دارد. برای همین در تمام طول سال، آب و هوایی یکنواخت و معتدل دارد، طوری که نمی شود چهار فصل را از یکدیگر تشخیص داد. باد و باران های گرمسیری و موسمی تقریباً در تمام طول سال وجود دارند، گاهی وقت ها این باران ها در زمستان تبدیل به برف ضعیف و بسیار کمی می شوند. در گوانگجو وجود گردباد و طوفان خیلی غیر طبیعی و عجیب به شمار نمی رود، برای همین حتماً در گوانگجو، چتر همراه خود داشته باشید، در فصل بهار هوا خیلی سرد نخواهد شد و اصلاً بهترین سرگرمی و تفریح در بهار ِ گوانگجو ، ورزش های آبی است. اما بد نیست ژاکتی همراه تان باشد. تابستان ِ گوانگجو به خاطر وجود رطوبت بسیار بالا و گرمایی که به خاطر واقع بودن شهر در منطقه گرمسیری و مدار سرطان، به طور طبیعی طاقت فرساست. مگر این که با بازی ها و ورزش های آبی سر خود را گرم کرده و روزهای گرم و شرجی را بدین شکل بگذرانید یا این که ذاتاً به سونای بخار علاقه مند باشید و از پخته شدن به صورت زنده در هوای آزاد لذت ببرید! گوانگجو در پاییز اما، آفتابی و خنک است، نوامبر و دسامبر (آبان و آذر) بهترین فصول سال برای سفر به گوانگجو هستند. نمایشگاه های زیادی در فصل پاییز برگزار می شود ، چون هم از گردباد خبری نیست، و هم گرمای کشنده  تابستان از بین رفته  زمستان که می رسد، انگار کمی سرما به شهر تزریق می شود، اما رطوبت بالا مانع خیلی سرد شدن ِ شهر است. در واقع  زمستان ها هوا خنک و عالی است و مناسب طبیعت گردی میشود